Siedzę, leżę, znowu siedzę, wstaję, piję, siadam, kładę się, po raz setny sięgam notatki, ale żadna ich część składowa nie potrafi na dłużej przykuć mej uwagi. Na zewnątrz ponad trzydzieści stopni, licząc w Celsjuszach, wewnątrz okropny zaduch, zdaje się, że tylko dźwięki wydostające się z głośników są teraz w stanie mnie zainteresować. Odkładam zatem obrzydliwe notatki - to dopiero pierwsze podejście - pomyślałem. Moje myśli błyskawicznie podążają gdzieś indziej, pod kopułą rodzą mi się jakieś nieokreślone wizje związane z dobrem i związane ze złem. Skwar nieustannie usiłuje wtrącić się w dialog mój z samym sobą, staram się jak mogę nie dopuścić go do tej rozmowy. W efekcie rodzi się kolejna wizja, tym razem niesamowicie nieprzejrzysta, mglista - po prostu pustka. Chyba nici z dzisiejszego pisania - pomyślałem po raz drugi i ukradkiem spojrzałem na notatki. Nie zdążyłem jednak po nie sięgnąć, bo gdzieś z dala dobiegły mnie cudowne dźwięki, nasłuchiwałem więc. Zbliżały się i przeganiały gdzieś beznadziejny skwar, ten na zewnątrz i ten wewnątrz.
Wyszedłem na balkon w poszukiwaniu źródła tejże istnej oazy. Moje oczy dostrzegły odzianego w czerwoną koszulkę i granatowe spodnie młodego mężczyznę, wokół którego ganiał mały chłopiec. Zdaje się, że skwar nie doskwierał im ani trochę. Chłopiec wydawał się tak bardzo szczęśliwy. W rękach mężczyzny spoczywał akordeon - to on był źródłem nieskazitelnej melodii. Mężczyzna spacerował z wolna wzdłuż balkonów, a swoją muzyką wchodził na nie z butami. Spostrzegłem kilka głów wyłaniających się z balkonów, najwidoczniej coś zakłóciło ich nienamacalną normalność, spoglądali z politowaniem na tego, który zmusił ich do wyłonienia łba z otchłani ich bezceremonialnej głuchoty. Mężczyzna objął swym wzrokiem dziesiątki jednakich balkonów, po raz ostatni przegonił skwar i odszedł wraz z małym chłopcem, tym chłopcem który był tak szczęśliwy, a którego szczęściem mężczyzna mógł jeszcze być szczęśliwy.
Skwar i tak powrócił.
