Kim jest egoista? Nauczono mnie w drodze zaawansowanej edukacji, że egoista to człowiek dbający tylko o swoje potrzeby, podążający za nimi kosztem potrzeb innych, raczej niebędący przez to akceptowalny w społeczeństwie, w którym zwykł się obracać. Wyobrażając sobie egoistę rodziła mi się w głowie postać o wykrzywionych ustach, nienawistnym spojrzeniu i przygarbionej posturze ciała. Tenże egoista nigdy nie wydawał się zbyt bliski mojej osobie i nastawieniu memu do ludzi, życia, otoczenia. Bynajmniej, był mi zupełnie obcy. Jednak z biegiem minut, godzin, dni i lat pojęcie egoizm nabrało dla mnie zupełnie innego znaczenia, będącego poza całą rangą schematów, stojących na drodze edukacji. Czym więc jest dla mnie egoizm?
Zacznę od małej zmiany nazwy, to o czym za chwilę napiszę, będę nazywał egoizmem wewnętrznym. Egoizm ten w swoim (a raczej moim) założeniu czerpie swoją analogię z egoizmu jako egoizmu, rzekłbym, iż został stworzony według schematu edukacyjnego (wspomnianego na początku), lecz nabrał zupełnie innego wymiaru, a w końcu nabrał dla mnie znaczenia jako wartość. Przechodząc zatem do egoizmu wewnętrznego, najważniejszą jego cechą jest postrzeganie rzeczywistości i percepcji na nią jedynie przez pryzmat siebie, niezakłócany pryzmatem obcym, to znaczy narzuconym. Stwierdzenie "pryzmat siebie" jest jakby złotym środkiem między tym co przed nami, a tym co za nami, pozwalającym samemu sobie kształtować spojrzenie swoje na życie. Nie mówię tu o pewnych odruchach bezwarunkowych, jedynie oto chodzi, na co ewidentnie sami możemy mieć wpływ. Czyż nie to właśnie zrobiłem z egoizmem? Tym edukacyjnym oczywiście, spojrzałem na niego przez pryzmat siebie. Zmierzając już do końca, czy to o czym napisałem nie wydaje się być zbyt bliskie, znajome jak gdyby? Bo czym innym jest miłość, przyjaźń, oddanie bliźniemu, jak nie właśnie egoizmem wewnętrznym?
W taki oto sposób egoizm stał się mi bardzo bliski, zupełnie zmienił wyraz twarzy, jest ze mną na co dzień i współtworzy mój świat. Nie sprawia oczywiście, że jestem odrzucany, niechciany czy nielubiany. Wręcz przeciwnie, stał się mi przyjacielem i pozwala mi być tym kim jestem, będąc nim dla siebie, i będąc nim dla innych, takim samym. Kumacie? Mam nadzieję, tak więc pamiętajcie: poprzez egoizm wewnętrzny człowiek staje się człowiekiem dla drugiego człowieka.
,,Być człowiekiem dla drugiego człowieka", no właśnie. W sposób bardzo ciekawy i dający do myślenia przedstawiłeś egoizm, lecz z nieco innego punktu widzenia. Patrzeć przez pryzmat siebie i dostrzec siebie, w pełnej okazałości myśli, odczuć, zachowań. Nie da się we wszystkim postępować schematycznie, tak i egoizmu edukacyjnego nie można tak wprowadzić w życie jak egoizmu ,,wewnętrznego". Przyjaźń- egoizm wewnętrzny. Zaczęłam przez chwilę się nad tym zastanawiać i w gruncie rzeczy tak właśnie jest. Nie inaczej ! To nie egoizm z wykrzywioną twarzą, a raczej egoizm z uśmiechem- ta zależność jest dla mnie nieodzowna, ale robię też coś dla drugiego człowieka, w pewiem, niekiedy niedostrzegalny sposób. Niektóre pojęcia tkwią przy nas tak blisko, a jednak trudno jakoś coś o nich powiedzieć.
OdpowiedzUsuńTo co uderza mnie w blogach i do blogów zachęca to przede wszystkim skromność. Myślę, że tutaj znalazłam coś takiego już czytając sam wstęp. Te ,,odrębne" tematy, o których chcesz pisać to na pewno świetny pomysł na samorealizację się tutaj. Zainteresował mnie też fakt, że piszesz wiersze. Jestem ich bardzo ciekawa i z niecierpliwością czekam aż umieścisz jakiś. Wiersz są dla mnie czymś dzięki czemu mogę pokazać w pewien sposób swoje prawdziwe oblicze, tak ma też każdy i to oblicze lubię obserwować.
Ciekawe miejsce nie musi się reklamować. Myślę, że trzeba czasu.
Pozdrawiam. :)