Akordeon

Siedzę, leżę, znowu siedzę, wstaję, piję, siadam, kładę się, po raz setny sięgam notatki, ale żadna ich część składowa nie potrafi na dłużej przykuć mej uwagi. Na zewnątrz ponad trzydzieści stopni, licząc w Celsjuszach, wewnątrz okropny zaduch, zdaje się, że tylko dźwięki wydostające się z głośników są teraz w stanie mnie zainteresować. Odkładam zatem obrzydliwe notatki - to dopiero pierwsze podejście - pomyślałem. Moje myśli błyskawicznie podążają gdzieś indziej, pod kopułą rodzą mi się jakieś nieokreślone wizje związane z dobrem i związane ze złem. Skwar nieustannie usiłuje wtrącić się w dialog mój z samym sobą, staram się jak mogę nie dopuścić go do tej rozmowy. W efekcie rodzi się kolejna wizja, tym razem niesamowicie nieprzejrzysta, mglista - po prostu pustka. Chyba nici z dzisiejszego pisania - pomyślałem po raz drugi i ukradkiem spojrzałem na notatki. Nie zdążyłem jednak po nie sięgnąć, bo gdzieś z dala dobiegły mnie cudowne dźwięki, nasłuchiwałem więc. Zbliżały się i przeganiały gdzieś beznadziejny skwar, ten na zewnątrz i ten wewnątrz.

Wyszedłem na balkon w poszukiwaniu źródła tejże istnej oazy. Moje oczy dostrzegły odzianego w czerwoną koszulkę i granatowe spodnie młodego mężczyznę, wokół którego ganiał mały chłopiec. Zdaje się, że skwar nie doskwierał im ani trochę. Chłopiec wydawał się tak bardzo szczęśliwy. W rękach mężczyzny spoczywał akordeon - to on był źródłem nieskazitelnej melodii. Mężczyzna spacerował z wolna wzdłuż balkonów, a swoją muzyką wchodził na nie z butami. Spostrzegłem kilka głów wyłaniających się z balkonów, najwidoczniej coś zakłóciło ich nienamacalną normalność, spoglądali z politowaniem na tego, który zmusił ich do wyłonienia łba z otchłani ich bezceremonialnej głuchoty. Mężczyzna objął swym wzrokiem dziesiątki jednakich balkonów, po raz ostatni przegonił skwar i odszedł wraz z małym chłopcem, tym chłopcem który był tak szczęśliwy, a którego szczęściem mężczyzna mógł jeszcze być szczęśliwy.

Skwar i tak powrócił.